یک ایده و چند نکته

برگ برنده سریال انیمیشنی «نقاش کوچولو» به کارگردانی بابک نظری، ایده اصلی و اولیه آن یعنی استفاده از نقاشی های کودکانه است و البته تولید بیش از صد قسمت از این اثر که فرصت دیده شدن را برای آن فراهم آورده است.

فرض کنیم ایده اصلی و اولیه این سریال کاملا تازه باشد و پیش از نظری کسی به سراغش نرفته، در این صورت رعایت چند نکته از جمله مدیریت زمان، تغییر در سبک و سیاق فیلمنامه و ساختار بصری، می توانست نقاش کوچولو را در ردیف معدود انیمیشن های ماندگار کشورمان قرار دهد.
این سریال برای مخاطب خردسال تولید شده و هر قسمت از آن تقریبا 12 دقیقه زمان دارد، در حالی که جذاب ترین و هیجان انگیزترین کارتون ها مثل «تام و جری»، «کایوت و رودرانر» یا همان میگ میگ، حدود 7 دقیقه زمان دارند چرا که خردسال به طور معمول بیشتر از این زمان نمی تواند بر یک موضوع خاص، متمرکز شود. زمان طولانی این کارتون از یک سو و ریتم مدیریت نشده آن از سوی دیگر دست به دست هم می دهند که برخی قسمت های نقاش کوچولو از حوصله مخاطبش خارج شود و کشش لازم را برای پیگیری قصه ایجاد نکند. ماجراهای نقاش کوچولو، اتفاقات ساده و پیش پا افتاده ای است که می تواند در دنیای واقعی هر کودکی در رابطه با دوستان یا اعضای خانواده اش رخ بدهد. به عبارتی بعد از ایده اولیه، از آنجا که قصه آغاز می شود و در مسیر ماجراها، از فانتزی و تخیل کودکانه خبری نیست. کارتون های «مداد جادو» محصول کشور لهستان (1976- 1964) و «بوجان خرس» محصول اسلوونی (1999-1985) که هر دو اثر از تلویزیون کشورمان به نمایش درآمده است ، به نوعی با نقاش کوچولو در یک مجموعه قرار می گیرد؛ در هر سه سریال نقاشی کشیدن بن مایه اصلی اثر است. مقایسه داستانهای این سه مجموعه نشان می دهد «نقاش کوچولو»ی بابک نظری در استفاده از قدرت تخیل کودکان، اندکی کم کاری کرده و می توانست ذهن مخاطبش را خیلی بیشتر از ...

[ مشاهده متن کامل یک ایده و چند نکته در جام جم آنلاین ]