میایی باهم کنیم؟!

فریور خراباتی
چند سال پیش بود که یکی از دوستان طی تماسی پیشنهاد داد که به همایش دکتر سلام برویم. پیشنهاد او را قبول نکردم، چون اولاً دکتر نیستم و ثانیاً حتی پول دکتر رفتن را هم ندارم. اصلاً خانواده فخر خراباتی از 11 سال پیش که برادرم یکی از دندان هایش را ایمپلنت کرد تا همین امروز صبح نتوانسته کمر راست کند و پدرم سیستم ریاضت اقتصادی را در پیش گرفته است. بعدها فهمیدم که این دکتر سلام یک همایش طنز صنعتی و سنتی است که بزرگان این عرصه در نبود عبیدزاکانی و جری لوئیس از کمدین هایی دعوت می کنند که وقتی شوخی می کنند کسی نمی خندد و وقتی جدی حرف می زنند همه می خندند.
مدل کار این طوری است که یک نفر پشت بلندگو می رود و فریاد می زند که دولت دوازدهم دهان منتقدان را... همان بسته است، بعد میکروفون به دست شروع به توهین کرده چون فکر می کند شوخی همان توهین است توقع دارد حضار به حرف های او بخندند، درحالی که مردم بیشتر
به فیلم های توهین کنندگان می خندند.
کیفیت شوخی ها هم در این حد است که: یه روز دو تا گوجه داشتن از خیابون رد می شدن، بعد دکتر روحانی و اسحاق جهانگیری سوار بر پورشه از روی یکی از این دو گوجه مظلوم و دلواپس رد می شوند و آن گوجه ای که چرخ ماشین دیپلماسی لبخند از روی آن رد شده به اون یکی میگه اینا اثرات برجامه که من رب شدم.
باور کنید این اتفاقات درست نیست، یعنی یک جای کار ایراد دارد که ما یک زمانی برای سخنرانی های شخصیت های سیاسی که از قضا سخنرانی های شان جدی هم بود زنبیل می گذاشتیم تا زودتر از بقیه بخندیم (حتی چند بار من و آیدین سیار سریع باهم سر سوژه دست به یقه شدیم) اما در همایش هایی که ظاهراً نام طنز را یدک می کشند، آدم نمی ...

[ مشاهده متن کامل میایی باهم کنیم؟! در روزنامه ایران ]