زندگی جانکاه پزشکان در مناطق محروم

زهرا جعفرزاده| خانه، شباهتی به خانه ندارد و آنها چاره ای ندارند جز این که ماه ها و سال ها زندگی شان را در میان همین چهاردیواری ها، هزاران کیلومتر دورتر از خانه واقعی شان، پهن کنند. آنها همان پزشکان متخصصی هستند که دوره طرح شان را درمناطق محروم می گذرانند و روستاهای سیستان و بلوچستان و کرمانشاه و خراسان و کرمان و خوزستان و... آنها را هر روز می بینند که در سینه کش آفتاب در رفت وآمد هستند. چاره ای هم ندارند، تعهدنامه های محضری دست و پایشان را بسته، مجبورند فرسنگ ها به دور از خانه، طرح های پزشکی مشقت بار را بگذرانند. خانه هایی که عقرب و موش و موریانه دارد و چهاردیواری هایش بوی نم می دهد. آنها، پزشکانی که علاج می کنند، دوای درد خود نمی دانند.
خانه پر از عقرب و موریانه بود
سقف چکه می کرد
همین چند روز پیش بود که یک فیلم چند دقیقه ای از اعتراض پزشکی که طرح اش را در یکی از مناطق محروم می گذراند، منتشر شد. پزشک زنی که در یک مراسم با حضور وزیر بهداشت، میکروفن را می گیرد و از شرایط سخت زندگی اش در یکی از مناطق محروم می گوید که منجر به سقط جنینش شده است. در بخش هایی از این ویدیو دیگر صدای پزشک معترض شبیه ناله می شود و گریه مجال حرف زدن به او نمی دهد. او از خانه محل اقامتش می گوید که پر از موش است. شرایط این زندگی آن هم برای پزشکانی که از سرمایه های کلانشان زیاد حرف شنیده می شود، شاید برای ما عجیب باشد، اما برای پزشکانی که خودشان دوره طرح را در یکی از مناطق محروم گذرانده اند، کاملا عادی و باورپذیر است. الهه شریفی، متخصص زنان است و در دانشگاه علوم پزشکی البرز مشغول به کار. او از آذرماه سال 94، 17ماه در شهرستان سرپل ذهاب که به ...

[ مشاهده متن کامل زندگی جانکاه پزشکان در مناطق محروم در روزنامه شهروند ]