سایه یک شک!

شهروند| روز گذشته انتشار گفته های سیدمحمود علوی، وزیر پیشنهادی وزارت اطلاعات که بر استفاده از هنر سینما در امر آموزش تأکید و عنوان کرد که وزارت اطلاعات فیلم روباه بهروز افخمی را در جهت آگاهی بخشی عمومی تولید کرده است، از اتفاقات حسنه ای بود که شاید بیست سال پیش در تصور کسی نمی گنجید. درواقع وزیر پیشنهادی این نهاد امنیتی در گفته هایش گامی بلند در جهت شفاف سازی فضای سینما برداشت و این شاید مهمترین دستاورد این گفته ها بود که به نوعی می توان آن را عبوری آگاهانه از خطوط قرمز خودساخته ای نامید که سینماگران ایران آن را ساخته اند.
وقتی حدود بیست سال پیش دستیار مسعود کیمیایی در یکی از فیلم هایش که اکنون لندن نشین شده، در روزنامه اخبار اقتصاد روز ۳۰ شهریور ۱۳۷۸ در ستون ناگفته ها پرده از همکاری این کارگردان با وزارت اطلاعات برداشت، ماجرا مثل بمبی در سینما و سیاست ایران صدا کرد. هر چه باشد کارگردانی که این شایعه در موردش ساخته شده بود، یکی از معدود کارگردانانی بود که گفته می شد هیچ گاه در کنار قدرت نبوده و همین هم مهابت داستان را در فضای آن روزگار بیشتر می کرد؛ چنان مهیب که مسعود کیمیایی بارها مجبور به پاسخگویی شد؛ بارها و بارها. نخستین بار داستان را این گونه روایت کرد: با بهرام بیضایی رفتیم. مردی قد بلند بود با بارانی آبی و عینک ذره بینی شیشه سفید. در آسانسور هتل، بهرام لبخندی در آینه داشت و نگاه به من کرد که تا صد جهان دیگر از یاد نخواهم برد؛ نگاه مان تلخ و بی پناه بود. خودم را در آینه نگاه کردم. رنگم سفید بود. آقای تازه وارد کمتر حرف می زد. در اتاقی نشستیم و چای آوردند. تازه وارد اسمش آقای اسلامی بود. بهرام خارج از کشور رفته ...

[ مشاهده متن کامل سایه یک شک! در روزنامه شهروند ]